Επιλογή Σελίδας

Σπερματέγχυση

Η σπερματέγχυση είναι μια μέθοδος υποβοηθούμενης αναπαραγωγής που μοιάζει αρκετά με τη φυσική σύλληψη.

Η σπερματέγχυση μπορεί να είναι ομόλογη (χρησιμοποιείται το σπέρμα του συντρόφου) ή ετερόλογη (χρησιμοποιείται σπέρμα δότη όταν ο σύντροφος έχει αζωοσπερμία ή σε περιπτώσεις που μια γυναίκα δεν έχει σύντροφο).

Η ομόλογη σπερματέγχυση είναι μέθοδος που συστήνεται στην ανεξήγητη υπογονιμότητα ή σε όταν το σπέρμα είναι λιγάκι αδύναμο. Χρησιμοποιείται επίσης σε γυναίκες που έχουν πρόβλημα ωορρηξίας ή που έχουν προβλήματα με τον τράχηλο.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τη σπερματέγχυση είναι το ορμονικό προφίλ της γυναίκας και η σαλπιγγογραφία της να είναι φυσιολογικά.

Καλό θα ήταν η ηλικία της να είναι κάτω από 35 έτη, καθώς σε μεγαλύτερες ηλικίες τα ποσοστά επιτυχίας ελαττώνονται σημαντικά.

 

Πώς γίνεται η σπερματέγχυση;

Η σπερματέγχυση μπορεί να γίνει σε φυσικό κύκλο (χωρίς φάρμακα), όπου αναπτύσσεται ένα ωάριο.

Οι πιθανότητες σύλληψης είναι μεγαλύτερες, όμως, όταν υπάρχουν 2 ή και 3 ωάρια διαθέσιμα κι αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με φάρμακα (χάπια ή ενέσεις).

Κατά τη διάρκεια της φαρμακευτικής θεραπείας, η γυναίκα παρακολουθείται με υπερηχογραφήματα για να εκτιμηθεί ο χρόνος στον οποίο τα ωάρια είναι ώριμα, με σκοπό να επιλεγεί η κατάλληλη μέρα που θα γίνει η σπερματέγχυση.

Όταν τα ωάρια μεγαλώσουν και ωριμάσουν αρκετά, προκαλείται ωορρηξία με ένεση και προγραμματίζεται η σπερματέγχυση περίπου 36 ώρες αργότερα.

Το σπέρμα που χρησιμοποιείται στη σπερματέγχυση παρέχεται από τον σύντροφο (ή προσφέρεται από δότη αν χρειαστεί).

Το σπέρμα αυτό υφίσταται ειδική επεξεργασία και εμπλουτισμό στο εργαστήριο πριν από τη χρήση του, ώστε να διαλεχτούν τα καλύτερα σπερματοζωάρια. Ιδανικά, πρέπει να έχουμε τουλάχιστον 2 εκατομμύρια επεξεργασμένων κινητών σπερματοζωαρίων διαθέσιμα για σπερματέγχυση.

 

Η διαδικασία της σπερματέγχυσης είναι απλή και ανώδυνη και μοιάζει με το τεστ ΠΑΠ. Διαρκεί λίγα λεπτά και δεν χρειάζεται αναισθησία.

Η γυναίκα κάθεται στην κλασική γυναικολογική θέση και ο γυναικολόγος εισάγει έναν λεπτό και ευλύγιστο καθετήρα μέσα στη μήτρα (με τη βοήθεια κολποδιαστολέα που χρησιμοποιείται και στο τεστ ΠΑΠ) και μέσω αυτού διοχετεύει τα σπερματοζωάρια.

Με αυτόν τον τρόπο ξεπερνιέται ο φραγμός του τραχήλου της μήτρας.

Στη συνέχεια ο καθετήρας και ο κολποδιαστολέας αποσύρονται και η γυναίκα παραμένει για μερικά λεπτά στην ίδια θέση.

Δύο εβδομάδες μετά τη σπερματέγχυση, γίνεται έλεγχος πιθανής κύησης με χοριακή στο αίμα.

Το ποσοστό επιτυχίας κυμαίνεται γύρω στο 15-25% ανά προσπάθεια κάτω από ιδανικές συνθήκες.

Αν μετά από 2-4 σπερματεγχύσεις δεν υπάρξει εγκυμοσύνη, το επόμενο βήμα είναι η εξωσωματική γονιμοποίηση.

 

Τι άλλο χρειάζεται να γνωρίζω για τη σπερματέγχυση;

Υπάρχει και μια νεότερη μέθοδος σπερματέγχυσης που ονομάζεται IUTPI (IntraUterine TuboPeritoneal Insemination) και υπόσχεται 5-10% παραπάνω ποσοστά επιτυχίας.

Είναι μια νεότερη μέθοδος για την οποία δεν έχουν γίνει ακόμα πολλές μελέτες.

Η διαφορά της από την κλασική μέθοδο σπερματέγχυσης συνίσταται στην έγχυση μεγαλύτερη ποσότητας σπέρματος μέσα στη μήτρα (10 ml σπέρματος σε αντίθεση με τα 1–4 ml που χρησιμοποιούνται στην κλασική μέθοδο).

Πραγματοποιείται επίσης κατάλληλη στεγανοποίηση του τραχήλου της μήτρας της γυναίκας με τη χρήση ειδικά σχεδιασμένου κολποδιαστολέα.

Με αυτόν τον τρόπο, τα σπερματοζωάρια προωθούνται κατά μήκος ολόκληρου του γυναικείου γεννητικού συστήματος (στη μήτρα και στις σάλπιγγες) και πιο κοντά στις θέσεις όπου πραγματοποιείται φυσιολογικά η γονιμοποίηση του ωαρίου (δεν τοποθετείται δηλαδή απλά το σπέρμα μέσα στην κοιλότητα της μήτρας, αλλά ‘σπρώχνεται’ προς τις σάλπιγγες χωρίς να κουράζεται για να φτάσει εκεί).

 

 

error: Content is protected !!